خدایا: تو خود می دانی كه چه سخت است اگركه ماهی كوچك اسیرآب دریا ی بیكران باشد.

خدایا: تو خود می دانی برای من كه  همیشه دلم می خواسته با تو زندگی کنم این سیر تكراری روزگار كه نا خواسته مرا به كام خود می برد چه قدر ملال آور

به هم عشق بورزید
اما از عشق بند نسازید

عشق باید موهبتی باشد آزاد و رها كه داده می‌شود و گرفته می‌شود اما در این میان، نباید توقع و تقاضایی باشد.

گاهی اوقات که احساس میکنی هیچ کسی نیست که در این تاریکی شب نوای دلت را بشنود ,وقتی احساس میکنی زنجیر تنهایی صندوقچه دلت را محکم بسته ...به آسمان نگاهی می اندازی ...به ستاره هایش که امشب میهمانیشان با شکوه تر از شب های قبل است ,

تمام نا شدنی است این چشم انداز سر سبز خیال تو

خیالی که معبد آرزوهای من است

قدم میگذارم در این وادی  آرام و دل انگیز

چیزی نمی‌تونم بگم ، قراره از من بگذری ... چیزی نگو می‌فهممت ، باید از این خونه بری ... چند سال از امشب بگذره؟ ، تا من فراموشت کنم .. .تا با یه دریا تو خودم ، خاموش خاموشت کنم ...

یكى از مسائلى كه همیشه ذهن مرا به خود مشغول مى‏كند، جایگاه عشق در ازدواج است. به راستى عشق چیست؟ آیا عشق، گناه است؟ آیا ازدواج بدون عشق ، مى‏تواند معنایى داشته باشد؟ عشق باید قبل از ازدواج به وجود آید و یا بعد از آن؟ آیا هر عشقى ضرورتاً باید منجر به ازدواج شود؟ آیا عشق لزوما باید انسان را به طرف انسانى دیگر سوق دهد؟ عشق به چه عواملى بستگى دارد و چگونه به وجود مى‏آید؟ عشق چگونه استمرار مى‏یابد و چگونه خاتمه مى‏یابد و یا چگونه رشد پیدا كرده، به تعالى مى‏رسد؟

خانه ام ابری ست

زندگی هایمان کاغذی شده است .. آرزوهایمان را بند زده ایم به دستان کاغذ ودر ذهن سپید کاغذهایمان ؛در  اوج تنهایی خویش برای خود  دنیایی ساخته ایم